Hayat&Memat üstüne…
Sakin günlerdeyim.
Huzur hakim bünyeme ama dudak ısırmalara devam, tedirgin bir bekleyiş. Sanki Booooom! diye bir infilak olacak yakında? Etrafın&hayatın kaosundan/güvensizliğinden midir? İnsanların mutsuzluğunu mu içime çekiyorum bilmem pek naneyim… Zaten yıldıznaamemde gözükürmüş yıldızımın düşük/aklımın kaçık/ruhumun zıpzıp olduğu 
Pek manik hallerdeyim anlayacağınız. İçimde inceden bir yerlerde duman tütüyor ya hayırlısı… Zor zanaatmış hocam İNSAN OLMAK! Acımadan, acıtmadan, kırmadan, dökülmeden, çalmadan, çırpmadan, yanmadan, kanmadan, sapmadan, yorulmadan, bıkmadan, nefes almayı unutmadan… Neden bu kadar içim yanıyor bilmiyorum? Düşen yüzüm, kulaktaki keman hüznü neden? Geçer elbet, bilirim geçiyor…
This entry was posted on Pazartesi, Aralık 14th, 2009 at 22:18 and is filed under Böyleyim. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.